สารบัญ
 อภิธานศัพท์ (Glossary)
 บทคัดย่อ (ไทย อังกฤษ)
 คลื่นวิทยุกับการสื่อสาร
การสื่อสารไร้สายยุคเริ่มต้น
 จดหมายเหตุ (Milestone)
 บรรณานุกรม
บทสารานุกรมฯ อื่น ๆ
โทรคมนาคม: นิยามและความหมาย
ประวัติการสื่อสาร
โทรคมนาคมโลก ๑ - โทรเลขและโทรศัพท์
ประวัติการสื่อสาร
โทรคมนาคมโลก ๒ - คลื่นวิทยุและการสื่อสารไร้สาย
ประวัติการสื่อสาร
โทรคมนาคมโลก ๓ - การ
สื่อสารด้วยแสงและการสื่อสารข้อมูลผ่านดาวเทียม
ประวัติการสื่อสาร
โทรคมนาคมโลก ๔-การสื่อสารข้อมูลและเครือข่าย
อินเทอร์เน็ต
ประวัติศาสตร์การสื่อสารไทย: ยุคอดีต
ประวัติศาสตร์การสื่อสาร
โทรคมนาคมไทย: วิวัฒนาการโทรเลขและโทรพิมพ์
ประวัติศาสตร์การสื่อสาร
โทรคมนาคมไทย: องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยกับกิจการโทรคมนาคม
ประวัติศาสตร์การสื่อสาร
โทรคมนาคมไทย: ยุคเครือข่าย
อินเทอร์เน็ต
พื้นฐานร่วมเทคโนโลยี
โทรคมนาคมกับการสื่อสาร
มวลชน
พื้นฐานกฎหมายเกี่ยวกับการประกอบกิจการโทรคมนาคม
ความเข้ากันได้ทางแม่เหล็กไฟฟ้าด้านสื่อสาร
วิทยาการการทดสอบทางโทรคมนาคม

วิทยาการวางแผนและการสร้างแผนที่นำทางเทคโนโลยี
โทรคมนาคม

เศรษฐศาสตร์โทรคมนาคม

โซ่คุณค่าของอุตสาหกรรมการสื่อสารโทรคมนาคม
พื้นฐานดัชนีวรรณกรรมสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าสื่อสารและ
แขนงที่เกี่ยวข้อง
วิวัฒนาการวิทยุโทรศัพท์ โทรศัพท์เคลื่อนที่และมาตรฐานโทรคมนาคมที่เกี่ยวข้อง
สมาคมวิชาการไฟฟ้า/อิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์ โทรคมนาคมและสารสนเทศกับกิจกรรมวิชาการ
ชมรมไฟฟ้าสื่อสาร สมาคมสถาบันวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและความถี่วิทยุเพื่อการสื่อสาร
การบริหารจัดการทรัพยากรการสื่อสารวิทยุเบื้องต้น
รหัสมอร์สเพื่อการสื่อสาร
กล้ำสัญญาณพื้นฐานเพื่อ
การสื่อสาร
พื้นฐานเทคโนโลยีรหัสควบคุมความผิดพลาดสำหรับการ
สื่อสาร
พื้นฐานการแผ่สเปกตรัมสำหรับการสื่อสาร
หลักการของซีดีเอ็มเอ
หลักการเทียบจังหวะสัญญาณโทรคมนาคม
หลักการของปริมาณการใช้งานวงจรสื่อสารและหมายเลขโทรคมนาคม
โครงข่ายการสื่อสารข้อมูลความเร็วสูงเอสดีเอช
พื้นฐานคุณภาพการบริการในเครือข่ายการสื่อสาร
เครือข่ายเฉพาะที่
เทคโนโลยีเอทีเอ็ม 
อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล
เวอร์ชัน ๖
โครงข่ายโทรคมนาคมยุคหน้า
 พื้นฐานสายส่งสัญญาณสำหรับการสื่อสาร
 วิทยาการโทรศัพท์พื้นฐานและโครงข่าย
 เทคโนโลยีชุมสายโทรศัพท์พื้นฐาน
หลักการของระบบตรวจสอบคู่สายโทรศัพท์พื้นฐาน
พื้นฐานระบบเทเลกซ์
หลักการทำงานเบื้องต้นของเครื่องโทรสาร
เทคโนโลยีสื่อสารผ่านสายความเร็วสูง: ดีเอสแอล
การสื่อสารผ่านสายไฟฟ้า
โทรเลขเชิงแสง
พื้นฐานการสื่อสารเชิงแสง
พื้นฐานระบบสื่อสารด้วยเส้นใยนำแสง
พื้นฐานระบบเส้นใยนำแสงสู่บ้าน
ระบบสื่อสัญญาณแสงหลายช่องแบบ DWDM
พื้นฐานสายอากาศวิทยุเพื่อการสื่อสาร
สายอากาศฉลาด
เทคโนโลยีการสื่อสารไร้สายระยะใกล้
ระบบการระบุด้วยคลื่นวิทยุหรืออาร์เอฟไอดี
วิทยาการเครือข่ายไร้สายแบบไวไฟ
วิทยุสมัครเล่น
วิทยาการเครือข่ายตรวจวัดสัญญาณแบบไร้สาย
อัลตราไวด์แบนด์สำหรับการสื่อสารไร้สาย
ระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ ๔๗๐ เมกกะเฮิรตซ์
การสื่อสารเหนือพื้นน้ำ
เครือข่ายเคเบิลใต้น้ำและ
การเชื่อมต่อในประเทศไทย
การแพร่ภาพโทรทัศน์พื้นฐาน
การพัฒนาเทคโนโลยี
เครือข่ายโทรทัศน์ไทยทีวีสี ช่อง
เทเลเท็กซ์
การสื่อสารบรอดแบนด์
การสื่อสารบรอดแบนด์ความเร็วสูงผ่านสายไฟฟ้า
เครือข่ายเซ็นเซอร์ไร้สาย
พื้นฐานโครงข่ายการสื่อสารร่วมระบบดิจิทัล
เทคโนโลยีเครือข่ายส่วนตัวแบบเสมือน
เครือข่ายคอมพิวเตอร์เพื่อโรงเรียนไทย
เทคโนโลยีการสื่อสารสำหรับระบบควบคุมการจำหน่ายไฟฟ้า
พื้นฐานระบบสื่อสารสำหรับการจ่ายไฟฟ้า
วิทยาการการสื่อสารข้อมูลจราจรผ่านคลื่นวิทยุกระจายเสียงเอฟเอ็ม
พื้นฐานระบบการสื่อสารเพื่อการบริหารทรัพยากรน้ำ
ระบบโทรมาตรเพื่อการ
ชลประทาน
ระบบการสื่อสารเพื่อการเตือนภัยสึนามิ
ระบบการสื่อสารเพื่อการแจ้งภัยและความปลอดภัยทางทะเล
ของโลก
พื้นฐานการสื่อสารกับหอเตือนภัย
เครือข่ายโทรคมนาคมเพื่อโครงการการพัฒนาภูเก็ต
ระบบสื่อสารกองทัพไทย
พื้นฐานการสื่อสารผ่าน
ดาวเทียม
ประวัติและพัฒนาการของดาวเทียมสื่อสาร
วิทยาการดาวเทียมธีออส
ดาวเทียมไทพัฒ
ดาวเทียมสำรวจทรัพยากรประเทศไทย
การรังวัดด้วยดาวเทียมจีพีเอสเพื่อการสำรวจทางการแผนที่
ระบบสำรวจข้อมูลทางสมุทรศาสตร์และสภาพ
แวดล้อมทางทะเลโดยใช้เทคโนโลยีทุ่นลอยสื่อสารผ่านดาวเทียม

   ประวัติการสื่อสารโทรคมนาคมโลก ๒ – คลื่นวิทยุและการสื่อสารไร้สาย
   ( History of World Telecommunications: Radio and Wireless Communications )

   ชมรมไฟฟ้าสื่อสาร ไอทริเปิลอี
   และกองบรรณาธิการ
 

  ๑. อภิธานศัพท์ (Glossary)

 
 

  สมการแมกซ์เวลล์ (Maxwell’s Equations)

        สมการคณิตศาสตร์ ที่ใช้อธิบายถึงพฤติกรรมของสนามไฟฟ้า สนามแม่เหล็กและความสัมพันธ์ระหว่างค่าความหนาแน่น การเก็บประจุความหนาแน่น
        กระแส เป็นต้น ประกอบด้วยสมการย่อยสี่สมการ เป็นพื้นฐานความรู้ที่ทำให้เกิดการค้นพบ การแผ่กระจายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า สำหรับการสื่อสาร
        แบบไร้สาย
 

  หลอดไทรโอด (Triode)

         อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชนิดหลอดสุญญากาศ ประกอบด้วย คาโทด (Cathode) กริด (Grid) และเพลต (Plate) ใช้ในการขยายสัญญาณไฟฟ้า
         ปรับจูนความถี่ สามารถนำมาสร้างเป็นวงจรกำเนิดสัญญาณ สร้างคลื่นพาห์สำหรับการสื่อสารได้

  เรดาร์ (Radio Detection and Ranging: Radar)

   
    อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้สัญญาณวิทยุคลื่นสั้นในการตรวจหาวัตถุที่อยู่ในขอบเขตหรือรัศมีทำการโดยเมื่อสัญญาณวิทยุคลื่นสั้น ไปกระทบเข้ากับ
        วัตถุสัญญาณจะสะท้อนกลับมายังเครื่องรับของเรดาร์ เพื่อวิเคราะห์ระยะทาง และความเร็ว ของวัตถุนั้นได้มีใช้ในกิจการทางทหาร การจัดการจราจร
        ทางอากาศหรือเพื่อการเดินเรือ เป็นต้น

  หลอดแมกนีตรอน (Resonant Cavity Magnetron)

         หลอดสุญญากาศความดันสูงใช้สร้างลูกคลื่นหรือพัลส์ (Pulse) สัญญาณวิทยุความถี่สูง ที่มีกำลังส่งสูงและคลื่นไมโครเวฟ นำไปประยุกต์ใช้งานใน
         เรดาร์ และเป็นส่วนประกอบหนึ่งของเตาไมโครเวฟ

  การกล้ำหรือการผสมสัญญาณ (Modulation)

         การนำสัญญาณพาหะ (คลื่นพาห์) รวมกับสัญญาณข้อมูลข่าวสาร  ซึ่งจะทำให้สัญญาณข้อมูลข่าวสาร เกิดการเปลี่ยนแปลง คุณลักษณะของขนาด
         ความถี่หรือเฟส ทำให้สัญญาณมีคุณภาพที่ดีขึ้น เช่น มีระยะทางที่ไกลขึ้น มีปัญหาจากสัญญาณรบกวนที่น้อยลง เหมาะสมกับช่องสัญญาณหรือ
         ช่องทางการสื่อสารที่เลือกใช้
 

  ๒. บทคัดย่อ up
        ระบบโทรคมนาคมด้วยคลื่นวิทยุ อันเป็นการสื่อสาร ที่สามารถส่งถ่ายข้อมูลไปยังผู้รับ โดยไม่ต้องใช้สายนำสัญญาณ ได้เริ่มต้นขึ้นจากการเสนอ
ผลงานในรูปแบบสมการคณิตศาสตร์จาก “สมการแมกซ์เวลล์”ของเจมส์ คลาร์ก แมกซ์เวลล์ เกิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่
1860 (
ระหว่างปี พ.. ๒๔๐๓
ถึง ๒๔๑๒
) ซึ่งไฮน์ริช เฮิรตซ์ ได้นำความรู้จากสมการของแมกซ์เวลล์ไปสาธิตการแผ่กระจาย คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งการสร้างและการตรวจจับสัญญาณ
เป็นผลสำเร็จในปี ค
.
. 1888 (.. ๒๔๓๑) รวมถึงกูเกียเอลโม มาร์โคนีที่ได้ใช้ความรู้สมการดังกล่าว สร้างอุปกรณ์ส่งสัญญาณไร้สาย ขึ้นใน ปี .. 1896 (.. ๒๔๓๙) ทำให้สามารถส่งสัญญาณคลื่นวิทยุครอบคลุมระยะทางได้หลายร้อยไมล์และเป็นที่นิยมแพร่หลายในเวลาต่อมา โดยนอกจากการใช้งานในกิจการวิทยุกระจายเสียงแล้วคลื่นวิทยุยังได้นำไปประยุกต์ใช้สำหรับงานทางด้านโทรเลขไร้สายซึ่งมีผลงานโดดเด่นในการใช้งานร่วมกับการกู้ภัยทางทะเลที่เป็นอุบัติเหตุร้ายแรงในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 อีกทั้งยังนำไปใช้พัฒนาเทคโนโลยีทางด้านอิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ อาทิ หลอดแมกนีตรอน เรดาร์ คลื่นไมโครเวฟ ระบบโทรทัศน์ วิทยุแบบเอฟเอ็มและการสื่อสารด้วยคลื่นความถี่สูงมากหรือวีเอชเอฟ เป็นต้น
  Abstract   up

Evidently, the world’s early discoveries of major communications systems were the telegraphy and telephony. Another advance in communications engineering was followed by the radio communications. It starting was counted on the elegant mathematical equation of James Clerk Maxwell which was released during the 1860s. Until 1888, the demonstration of generation and detection to the electromagnetic radiation by using Maxwell’s equation was then set up by a German physicist, Heinrich Hertz. Subsequently, an Italian researcher named Guglielmo Marconi introduced the wireless signaling apparatus in 1896. Later, there was the first wireless link across the Atlantic Ocean consequently in 1901, and then led to the first major application of wireless telegraphy. Since then, the following developments were done significantly and came up with other newer systems. There are radio and television broadcasting, radar, microwave, and radio frequency engineering. Obviously, there are the world telecommunication heritages in radio and wireless communication areas.
 

  ๓. คลื่นวิทยุกับการสื่อสารup

        ระบบการสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุกำเนิดขึ้น ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1860 (ระหว่าง ปี พ.ศ. ๒๔๐๓ ถึง ๒๔๑๒) โดยมีจุดเริ่มต้นจาก เจมส์ คลาร์ก แมกซ์เวลล์ (James Clerk Maxwell) นักฟิสิกส์ชาวสหราชอาณาจักร ได้นำเสนอผลงานในรูปสมการทางคณิตศาสตร์หรือที่เรียกว่าสมการแมกซ์เวลล์ [๑][๒] แต่ผลงานนี้เป็นเพียงสูตรคณิตศาสตร์ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นเท่านั้น จนกระทั่งมาถึงปี ค.ศ. 1888 (พ.ศ. ๒๔๓๑) ไฮน์ริช เฮิรตซ์ (Heinrich Hertz) นักฟิสิกส์ชาวเยอรมันได้ทำการสาธิตการแผ่กระจายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งการสร้างและการตรวจจับสัญญาณ ในระดับห้องปฏิบัติการจนเป็นผลสำเร็จ ซึ่งได้อาศัยความรู้มาจากสมการของแมกซ์เวลล์ โดยช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1890 นั้น นักวิทยาศาสตร์ในหลายประเทศ ได้ให้ความสนใจ กับการทดลองเกี่ยวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านี้เช่นกัน หนึ่งในจำนวนนั้นคือ  กูเกียเอลโม มาร์โคนี (Guglielmo Marconi) นักวิทยาศาสตร์  ชาวไอริช-อิตาเลียน ผู้ซึ่งได้นำเสนอเครื่องมือสำหรับการสร้างสัญญาณแบบไร้สายขึ้นในปี ค.ศ. 1896 (พ.ศ. ๒๔๓๙) ดังรูปที่๓.๑ หลังจากนั้นระบบสร้างสัญญาณไร้สายด้วยคลื่นวิทยุจึงสามารถส่งสัญญาณครอบคลุมระยะทาง ได้ไกลหลายร้อยไมล์[๑] และที่สำคัญถัดมา  มาร์โคนีสามารถทำการรับสัญญาณดังกล่าว ที่ส่งจากเกาะอังกฤษ ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมายังเกาะนิวฟันด์แลนด์ (Newfoundland) ทวีปอเมริกาเหนือได้สำเร็จในเดือนธันวาคมของปี พ.ศ.๒๔๔๔ (ค.ศ. 1901) [๒] [๓] ดังแสดงในแผนที่รูปที่ ๓.๒

 
              
                          
                                                       
รูปที่ ๓.๑ รูปแบบเครื่องมือต้นแบบสำหรับสร้าง
          สัญญาณแบบไร้สายของมาร์โคนีช่วงเริ่มต้น
         ในปี ค.ศ. 1896 (พ.ศ. ๒๔๓๙)

 

 
              
                          
                                                       
รูปที่ ๓.๒
ร่างแผนที่แสดงการส่งสัญญาณแบบไร้สาย
 ในปี ค.ศ. 1901 (พ.ศ. ๒๔๔๔) ระหว่างเมืองโพลดู (Poldhu)
เกาะอังกฤษ ไปยังเมืองเซนต์จอห์นส์ (Saint John’s) เกาะนิวฟันด์แลนด์
 

 

  ๔. การสื่อสารไร้สายยุคเริ่มต้น  up

        ยุคแรกของการสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุนั้นอุปกรณ์ที่นำมาใช้ในการส่งและรับสัญญาณมีขนาดใหญ่มากอีกทั้งยังมีปัญหาในเรื่องของเทคนิคการปรับจูน
ความถี่ของสัญญาณให้ตรงกันระหว่างภาคส่งและภาครับ รวมถึงปัญหาใหญ่อีกประการหนึ่งคือ เรื่องของการแทรกสอดกันหรือการรบกวนกันของสัญญาณต่างๆ จากสถานีส่งอื่นที่มีอยู่จำนวนมากโดยในปี พ.ศ. ๒๔๕๑ (ค.ศ. 1908) ลี เดอ โฟเรส (Lee de Forest) ได้ทำการจดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์อุปกรณ์หลอดสุญญากาศสามส่วนหรือไทรโอด ดังรูปที่ ๔.๑ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยในการปรับจูนความถี่ให้แม่นยำมากขึ้นใช้แก้ปัญหาการรับส่งสัญญาณข้างต้นได้ [๒] และต่อมาเอดวิน โฮเวิร์ด อาร์มสตรอง (Edwin Howard Armstrong)วิศวกรไฟฟ้าที่มีชื่อเสียง ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นั้นได้นำเอาหลอด
ไทรโอดของโฟเรสมาพัฒนาสร้างเป็นวงจรกำเนิดสัญญาณ (Oscillator) สามารถสร้างสัญญาณคลื่นพาห์ที่มีความถี่ที่เที่ยงตรงได้อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งนำมาพัฒนาเป็นวงจรขยายสัญญาณ ที่ทำให้ภาครับสัญญาณมีคุณภาพสูงขึ้นได้เช่นกัน อีกทั้งสามารถเลือกสรร และสามารถรับคลื่นสัญญาณได้ดีขึ้นด้วย

 


              
                          
                

 
รูปที่ ๔.๑ โครงสร้างไทรโอดของลี เอด โฟเรส
ในปี ค.ศ. 1908 (พ.ศ. ๒๔๕๑)
 

การพัฒนาการสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุดำเนินมา อย่างต่อเนื่อง และมีความสำคัญมากขึ้น จนเกิดมีความแพร่หลาย ของกิจการการแผ่กระจายคลื่นวิทยุ (Broadcasting) ซึ่งเริ่มตั้งแต่หลังปี พ.ศ. ๒๔๖๓ (ค.ศ. 1920) เป็นต้นมา คลื่นวิทยุดังกล่าวได้ถูกนำมาประยุกต์  สำหรับงานด้านโทรเลขไร้สาย เป็นหลัก
ซึ่งโทรเลขแบบไร้สายนี้ได้กลายเป็นระบบสื่อสารที่มีความสำคัญมากขึ้นเมื่อถูกนำไปใช้งานร่วม ในการกู้ภัยทางทะเลสามเหตุการณ์  ที่เป็นอุบัติเหตุ ที่ร้าย
แรงของช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20  โดยในเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๔๕๒ (ค.ศ. 1909) เกิดอุบัติเหตุเรือรีพับลิก (Republic) ของ บริษัทไวต์สตาร์ไลเนอร์
(White Star liner) ได้ชนเข้ากับเรือโดยสารฟลอริดา (Florida) เนื่องจากหมอกลงจัด จากสัญญาณวิทยุแจ้งเหตุของเรือรีพับลิก ทำให้บริษัทไวต์สตาร์ไล
เนอร์สามารถส่งเรือเดินสมุทรบอลติก (Baltic) เข้าไปช่วยชีวิตผู้โดยสารที่ลอยคอ อยู่ในทะเลจำนวน ๑,๖๕๐ รายเอาไว้ได้ทั้งหมด ต่อมาในเดือนเมษายน
ปี พ.ศ. ๒๔๕๕ (ค.ศ. 1912) เรือสำราญลำหรูไททานิก (Titanic) ประสบอุบัติเหตุชนภูเขาน้ำแข็งและจมลงคล้ายดังรูปที่ ๔.๒ มีผู้โดยสารและลูกเรือ
เพียง ๗๐๐ คนเท่านั้นที่ได้รับการช่วยชีวิตจากจำนวนทั้งหมด ๒,๒๐๐ คน ซึ่งจำนวนผู้รอดชีวิตของเรือไททานิกควรจะมีมากกว่านี้  ถ้าหากเรือบริเวณใกล้
เคียงมีการเฝ้าระวังการรับสัญญาณ  ขอความช่วยเหลือทางคลื่นวิทยุตลอด ๒๔ ชั่วโมง และอีกเหตุการณ์หนึ่ง เมื่อเดือนตุลาคมของ ปี พ.ศ. ๒๔๕๖ (ค.ศ.
1913) เรือโดยสารเดินสมุทรโวลเทอร์โน (Volturno) เกิดเหตุไฟไหม้กลางมหาสมุทรแอตแลนติก สัญญาณวิทยุขอความช่วยเหลือของเรือโวลเทอร์โนได้รับการตอบสนองโดยมีเรือสิบลำเข้าร่วมกู้ภัย ทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดได้รับความช่วยเหลืออย่างปลอดภัย นอกเหนือจากเหตุการณ์ดังกล่าว การนำเอาระบบสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุนี้ไปใช้งานในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็แสดงถึงการเข้ามามีบทบาทมากขึ้นของเทคโนโลยีแขนงนี้

 


              
                          
                                                 

 รูปที่ ๔.๒
การส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือขณะเกิดอุบัติเหตุทาง
              ทะเลด้วยโทรเลขไร้สาย
 

การใช้งานระบบสื่อสาร ด้วยสัญญาณวิทยุ ได้รับความนิยม และการยอมรับอย่างมาก ภายหลังจากที่เกิดเหตุการณ์อุบัติเหตุร้ายแรงทางทะเลเหล่านั้นเพียงไม่กี่ปีต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๕๙ (ค.ศ. 1916) แฟรงก์ คอนราด (Frank Conrad) นักวิทยุสมัครเล่นและเป็นวิศวกรจากบริษัทเวสติงเฮาส์(Westinghouse) ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้เริ่มทดลองส่งสัญญาณกระจายเสียงเพลง จากบ้านที่เมืองพิตส์เบิร์ก (Pittsburgh) โดยที่นักวิทยุสมัครเล่นอื่นๆ สามารถตรวจรับสัญญาณการกระจายเสียงนั้นได้ จึงเสมือนได้เป็นผู้ฟัง “คอนเสิร์ตไร้สาย” ของคอนราดร่วมกัน จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้บริษัทเวสติงเฮาส์ตระหนักถึงศักยภาพของการทำการตลาดวิทยุกระจายเสียงที่กำลังจะมีมูลค่าสูง ดังนั้นในวันที่ ๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๕๙ (ค.ศ. 1916) บริษัทเคดีเคเอ (KDKA) จึงได้ก่อตั้งขึ้น โดยเป็นสถานีวิทยุกระจายเสียงเชิงพาณิชย์แห่งแรก โดยต่อมาได้เกิดมีสถานีวิทยุกระจายเสียงมากขึ้นกว่า ๕๐๐ สถานีใน ปี พ.ศ. ๒๔๖๖ (ค.ศ. 1923) และมีเครื่องรับวิทยุมากกว่าสี่ล้านเครื่อง ในประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๗๒ (ค.ศ. 1929) [๒] ปี พ.ศ. ๒๔๗๖ (ค.ศ. 1933) เอดวิน อาร์มสตรอง ได้คิดค้นการผสม หรือการกล้ำสัญญาณแบบใช้ความถี่ (Frequency Modulation: FM) ที่เรียกว่าเทคนิค
เอฟเอ็ม ซึ่งมีผลช่วยลดผลการจางหายของสัญญาณได้มาก เมื่อถึงปี พ.ศ. ๒๔๘๓ (ค.ศ. 1940) อาร์มสตรอง จึงได้ทำการก่อตั้งเครือข่ายการกระจายสัญญาณแบบเอฟเอ็มขึ้นในพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสหรัฐอเมริกาโดยใช้ช่วงความถี่ ๔๒-๕๐ เมกะเฮิรตซ์
      จากภาวะของการเกิดสงครามโลกครั้งที่สองนั้น เป็นอีกสถานการณ์หนึ่งที่กระตุ้นทำให้พัฒนาการของเทคโนโลยีทางด้านอิเล็กทรอนิกส์เกิดขึ้นตามมาอีกมากซึ่งในที่สุดแล้วก็ได้นำมาประยุกต์ใช้งานกับระบบการสื่อสารด้วยเช่น ระบบเรดาร์ โดยเรดาร์ที่สามารถใช้งานได้จริงเป็นระบบแรกได้รับการนำเสนอ
เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๔๗๘ (ค.ศ. 1935) โดย เซอร์ โรเบิร์ต วัตสัน-วัตต์ (Sir Robert Watson-Watt) นักฟิสิกส์ ชาวสหราชอาณาจักร ซึ่งต่อมา ปี  พ.ศ. ๒๔๘๒ (ค.ศ. 1939) กองทัพแห่งสหราชอาณาจักร ได้สร้างสถานีเครือข่ายเรดาร์ ที่เรียกว่า “ล้อมรั้วบ้านหรือเชนโฮม (Chain Home )” ขึ้นเพื่อตรวจจับ
การรุล้ำทางอากาศ และทางทะเลในช่วงภาวะสงครามนั้น ในปีเดียวกัน นักวิทยาศาสตร์สหราชอาณาจักรอีกสองคน ได้แก่ เฮนรี บูต (Henry Boot) และจอห์น ที แรนดอลล์ (John T.Randall) ได้ทำการพัฒนา และสร้างสิ่งที่เป็นนัยสำคัญอีกครั้ง ของเทคโนโลยีเรดาร์ คือ หลอดแมกนีตรอน (Resonant-Cavity Magnetron) ดังรูปที่ ๔.๓ โดยหลอดแมกนีตรอนนี้เองสามารถใช้สร้างลูกคลื่นหรือพัลส์ (Pulse) สัญญาณวิทยุความถี่สูงที่มีกำลังส่งสูงๆ ได้ทำให้เกิดการพัฒนาเป็นเรดาร์ที่ใช้คลื่นไมโครเวฟกันในเวลาต่อมากระทั่งปี พ.ศ. ๒๔๘๓ (ค.ศ. 1940) กองทัพแห่งสหราชอาณาจักรได้ตัดสินใจถ่ายทอดเทคโนโลยีที่ได้คิดค้นขึ้นเหล่านี้ให้กับพันธมิตรสงคราม คือประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งสหรัฐอเมริกาก็สามารถ นำไปพัฒนาต่อได้เองอย่างรวดเร็ว มีการสร้างห้องปฏิบัติการแผ่กระจายคลื่น (Radiation Laboratory) ขึ้นที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งมลรัฐแมสซาชูเซตส์ (Massachusetts Institute of Technology: MIT) ภายใต้การนำของ ลี ดูบริดจ์ (Lee DuBridge) เรดาร์นี้นับเป็นเทคโนโลยีสำคัญที่ถูกนำมาใช้งานในช่วงสงคราม โดยในปี พ.ศ. ๒๔๘๖ (ค.ศ. 1943) ฝ่ายพันธมิตรได้นำไปใช้สำหรับเป็นระบบเตือนภัยล่วงหน้า การจัดการการรบการค้นหาอากาศยาน ของผู้บุกรุกตรวจจับการบุกรุกยามวิกาล การทิ้งระเบิด และการค้นหาเป้า สำหรับปืนต่อสู้อากาศยาน และมิใช่เพียงแค่ช่วงภาวะสงครามเท่านั้น ที่ระบบเรดาร์ได้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญ แต่รวมทั้งมีผลก่อให้เกิดการประดิษฐ์คิดค้นเทคโนโลยีใหม่ๆ ตามมาในภาวะปกติที่บ้านเมืองสงบสุขด้วยเช่นกันอาทิ ระบบโทรทัศน์ วิทยุแบบ
เอฟเอ็ม (FM) และการสื่อสาร ด้วยคลื่นความถี่สูงมากหรือวีเอชเอฟ (Very High Frequency: VHF) รวมถึงไมโครเวฟ เป็นต้น และเนื่องจากเรดาร์ไม่มีข้อจำกัดในการใช้งานในแต่ละสภาพอากาศ จึงส่งผลทำให้การคมนาคมขนส่งทั้งทางเรือและอากาศสามารถดำเนินไปได้ด้วยดีขึ้นหลอดแมกนีตรอนที่เป็นพัฒนาการที่เกิดขึ้นมาจากเรดาร์นี้มีใช้งานในเตาไมโครเวฟด้วยเช่นกัน

 


              
                          
                                                

 
รูปที่ ๔.๓ รูปแบบตัวอย่างของหลอดแมกนีตรอน
(Resonant-Cavity Magnetron)

 

 

  ๕. จดหมายเหตุ (Milestone)  up

         สรุปเหตุการณ์สำคัญของการพัฒนาคลื่นวิทยุและการสื่อสารไร้สายดังตารางที่ ๕.๑

                  ตารางที่ ๕.๑ ประวัติการพัฒนาคลื่นวิทยุและการสื่อสารไร้สายของโลก
 

ปี พ.ศ.
(ค.ศ.)

เหตุการณ์

ระหว่างปี พ.ศ. ๒๔๐๓
ถึง ๒๔๑๒ (คริสต์ทศวรรษที่ 1860)

เจมส์ คลาร์ก แมกซ์เวลล์ (James Clerk Maxwell) นำเสนอผลงานในรูปสมการทางคณิตศาสตร์หรือ “สมการแมกซ์เวลล์”

พ.ศ. ๒๔๓๑
(ค.ศ. 1888)

ไฮน์ริช เฮิรตซ์ (Heinrich Hertz) ทำการสาธิตการแผ่กระจายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งการสร้างและการตรวจจับสัญญาณในระดับห้องปฏิบัติการเป็นผลสำเร็จ
โดยอาศัยความรู้มาจากสมการของแมกซ์เวลล์

พ.ศ. ๒๔๓๙
(ค.ศ. 1896)

กูเกียเอลโม มาร์โคนี (Guglielmo Marconi) นำเสนอเครื่องมือสำหรับ
การสร้างสัญญาณแบบไร้สาย อันเป็นพื้นฐานของระบบการส่งสัญญาณคลื่นวิทยุ

พ.ศ. ๒๔๔๔
(ค.ศ. 1901)

มาร์โคนีสามารถทำการรับสัญญาณที่ส่งจากเกาะอังกฤษ
ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมายังเกาะนิวฟันด์แลนด์ (Newfoundland) ทวีปอเมริกาเหนือได้สำเร็จในเดือนธันวาคม


พ.ศ. ๒๔๕๑
(ค.ศ. 1908)

ลี เดอ โฟเรส (Lee de Forest) จดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์อุปกรณ์
หลอดสุญญากาศสามส่วนหรือไทรโอด และต่อมา เอดวิน โฮเวิร์ด อาร์มสตรอง (Edwin Howard Armstrong) ได้นำเอาหลอดไทรโอดของโฟเรสมาพัฒนาสร้างเป็นวงจรกำเนิดสัญญาณ (Oscillator)รวมทั้งนำมาพัฒนาเป็นวงจรขยายสัญญาณ


พ.ศ. ๒๔๕๙
(ค.ศ. 1916)

แฟรงก์ คอนราด (Frank Conrad) ได้ทดลองส่งสัญญาณกระจายเสียงเพลงจากบ้านที่เมืองพิตส์เบิร์ก(Pittsburgh) โดยที่นักวิทยุสมัครเล่นคนอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงสามารถตรวจรับสัญญาณได้ ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวเป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดสถานีวิทยุกระจายเสียงในเวลาต่อมา

พ.ศ. ๒๔๗๖
(ค.ศ. 1933)

เอดวิน โฮเวิร์ด อาร์มสตรอง (Edwin Howard Armstrong) คิดค้นการผสม
หรือการกล้ำสัญญาณแบบใช้ความถี่ (Frequency Modulation: FM)
สำหรับการลดผลการจางหายของสัญญาณ ทำให้สัญญาณมีคุณภาพดีขึ้น

พ.ศ. ๒๔๘๓
(ค.ศ. 1940)

เอดวิน โฮเวิร์ด อาร์มสตรอง (Edwin Howard Armstrong) ได้ทำการก่อตั้ง
เครือข่ายการกระจายสัญญาณแบบเอฟเอ็มขึ้นในพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือ
ของประเทศสหรัฐอเมริกาโดยใช้ช่วงความถี่ ๔๒-๕๐ เมกะเฮิรตซ์

พ.ศ. ๒๔๘๒
(ค.ศ. 1939)

เฮนรี บูต (Henry Boot) และจอห์น ที แรนดอลล์ (John T. Randall) พัฒนาและสร้างหลอดแมกนีตรอน (Resonant-Cavity Magnetron) สำหรับนำไปใช้งานร่วมกับเรดาร์ และมีพัฒนาการมาเป็นส่วนประกอบหนึ่งของเตาไมโครเวฟ

  . บรรณานุกรม  up

[๑] Anton A. Huurdeman, The WorldWide History of Telecommunications, John Wiley & Sons, New Jersey, 2003

[๒] IEEE Communications Society, A Brief History of Communications, USA, IEEE, 2002

[๓] Nathan J. Muller, Desktop Encyclopedia of Telecommunications, McGraw-Hill, New York, 2002